Bazı görevler vardır; adı, unvanı, yetki alanı bellidir. Sabahları başlar, akşamları biter. Haftalar geçer, yıllar geçer ve bir gün takvimdeki bir çentik gibi son bulur. Koltuğunuz devredilir, mühür başkasının eline geçer. Artık resmî olarak görevde değilsinizdir. Ama insan bazı yükleri yalnızca resmî görevle taşımaz.
Benim için görev bir masa başından çok daha fazlasıydı. Çünkü o masa Derince’nin bir sokağıydı, Çenesuyu’nun içinden geçen bir damlaydı, bir çocuğun gülümsemesiydi, bir yaşlının duasıydı. Resmî yetkiler bittiğinde kalbimdeki yük hafiflemedi. Aksine daha da derinleşti.
Çünkü insan görevden çekilebilir ama sorumluluktan çekilemez. Hele ki o sorumluluk doğduğun toprağa, yüzüne bakan insanlara, geçmişine ve geleceğine dairse…
Şimdi daha fazla dinliyorum. Daha çok okuyorum. Daha derin bakıyorum insanlara, geçmişime, şehrime. Görevim eskisi gibi resmî olmasa da hâlâ elimden geleni yapmak, faydalı olmak, bir gencin hayatına ışık tutmak, bir ihtiyacın ucundan tutmak istiyorum.
Çünkü inanıyorum ki gerçek görev kalpte başlar ve mezara dek sürer. Unvanlar gelir geçer ama sorumluluk insanın vicdanına mühürlenir.
Ve işte bu yüzden… Görev bitse de sorumluluk bitmez.